Ziemia i Słońce

Terminator

MapPlanet może pokazać granicę między oświetloną a ciemną stroną Ziemi. Ta linia nazywa się terminatorem. Przemieszcza się wraz z obrotem Ziemi w ciągu dnia i zmienia kształt w ciągu roku z powodu nachylenia osi Ziemi.

Interaktywny terminator dnia i nocy na mapie świata i globusie

Interaktywna mapa dnia i nocy na Ziemi: zmieniaj datę i godzinę lub przełącz na globus, aby zobaczyć ruch terminatora w ciągu dnia i roku.

28 września12:00 UTCDeklinacja słoneczna δ: -1.89°
Interaktywna mapa świata pokazująca terminator dnia i nocy na Ziemi oraz punkt podsłoneczny
Terminator Punkt podsłoneczny
Wizualizacja pokazuje granicę dnia i nocy na Ziemi dla wybranej daty i godziny. W ciągu roku położenie i pozorny kształt terminatora zmieniają się wraz z porami roku.

Terminator jest kołem wielkim

Na kulistej Ziemi terminator jest geometrycznie kołem wielkim. Jego płaszczyzna przechodzi przez środek Ziemi i jest prostopadła do kierunku ku Słońcu. Wszystkie punkty tego koła wielkiego mają jedną wspólną cechę: Słońce znajduje się tam dokładnie na horyzoncie.

Na mapie świata takie koło nie wygląda jednak jak koło. Rzut equirektangul­arny MapPlanet zniekształca je, czasem znacznie w zależności od pory roku i ustawienia względem osi Ziemi. Nietypowy kształt widoczny na mapie nie wynika więc ze skomplikowanej granicy na Ziemi, lecz z rzutowania prostego koła wielkiego na płaszczyznę.

Pozycję Słońca określają trzy kąty

Do opisania pozycji Słońca w danym miejscu i czasie wystarczą trzy kąty: szerokość geograficzna φ, deklinacja Słońca δ i kąt godzinny H.

φRównik

φ - szerokość geograficzna

Określa, jak daleko na północ lub południe od równika leży miejsce: 0° na równiku, +90° na biegunie północnym i −90° na biegunie południowym.

Oś obrotuδ

δ - deklinacja słoneczna

Określa szerokość geograficzną, nad którą Słońce znajduje się w zenicie. W ciągu roku δ zmienia się mniej więcej od −23,44° do +23,44°.

HMiejsce

H - kąt godzinny

Opisuje obrót miejsca względem lokalnego południa słonecznego. Schemat pokazuje widok znad bieguna północnego: południki rozchodzą się promieniście, a H jest kątem między południkiem miejsca a południkiem południa słonecznego.

Od trzech kątów do granicy dnia i nocy

Wysokość Słońca h nad horyzontem wynosi:

sin h = sin φ · sin δ + cos φ · cos δ · cos H
  • φ to szerokość geograficzna miejsca.
  • δ to północno-południowe położenie Słońca w ciągu roku.
  • H to kątowa różnica czasu względem lokalnego południa słonecznego.

Na terminatorze Słońce znajduje się na horyzoncie. Zatem h = 0° i sin h = 0.

0 = sin φ · sin δ + cos φ · cos δ · cos H

Po rozwiązaniu względem φ:

tan φ = −cot δ · cos H

Na przykład podczas przesilenia czerwcowego przy δ = +23.44° i H = 60°:

tan φ = −cot 23.44° · cos 60° ≈ −1.153
φ = arctan(−1.153) ≈ −49.1°

Jeden punkt terminatora znajduje się więc około 49,1° na południe. Powtarzając obliczenia dla wielu kątów godzinnych, można wyznaczyć linię na mapie.

Dlaczego linia zmienia się w ciągu roku?

Kluczową wielkością jest deklinacja Słońca δ. Podczas równonocy w marcu i wrześniu jest bliska 0°. W lokalne południe Słońce znajduje się wtedy dokładnie nad równikiem, a terminator przechodzi przez oba bieguny.

Podczas przesilenia czerwcowego δ osiąga około +23,44°. Słońce znajduje się dokładnie nad północnym zwrotnikiem. Podczas przesilenia grudniowego δ wynosi około −23,44°, a punkt podsłoneczny znajduje się nad południowym zwrotnikiem.

Dla dnia N roku można zastosować proste przybliżenie δ ≈ −23,44° · cos(360° / 365 · (N + 10)). Dobrze opisuje ono przebieg roczny; MapPlanet używa do właściwych obliczeń dokładniejszego przybliżenia astronomicznego.

Deklinacja w ciągu roku

Przesuwaj suwak. Ziemia krąży wokół Słońca, a jej oś obrotu zachowuje niemal ten sam kierunek w przestrzeni. Poniżej δ pokazano jako kąt między płaszczyzną równika a kierunkiem ku Słońcu.

28 wrześniaδ = −1,89°
SłońceMarzecCzerwiecWrzesieńGrudzieńAktualny kąt deklinacjiPłaszczyzna równikaδδ = −1,89°Punkt podsłoneczny na południe od równika

Rysunek schematyczny; rozmiary i odległości nie są w skali.

Dalsza lektura